Sabahattin Ali'nin sağlığında yayımladığı bu ilk ve tek müstakil şiir kitabı; halk şiirinin kadim hece ve koşma geleneğini modern bir duyarlılıkla harmanlar. Şair, Sinop ve Konya Cezaevlerinde geçirdiği mahpusluk günlerinin getirdiği hürriyet özlemini, şehir hayatının yozlaştırıcı kalabalığından kaçış arzusunu ve sığınılacak yegâne kucak olarak gördüğü haşmetli Anadolu dağlarını mısralarına nakşeder. Eser, yalnızca bireysel bir firar çığlığı değil; hapishane duvarlarının ötesine taşan, başı dumanlı zirvelerin rüzgârıyla yıkanmış derin bir içsel hesaplaşmadır. 'Aldırma Gönül' ve 'Melankoli' gibi sonradan bestelenerek milyonların diline pelesenk olan şiirlerin ilk nüveleri, okuru umudun ve melankolinin kesiştiği yalın bir lirizme davet eder.