Serserinin Ölümü

İki üç gece kuşu ötüşürken derinde, Hayaletler uçuştu bu yangın yerlerinde. Gölge gibi yokluğa karıştı yanık evler Bacalar gökyüzüne uzanan iri devler Gibi yumruklarını karanlıklara sıktı... Gece ümitsizlerin kalbinden karanlıktı. Bir silâhın alevi yırttı bu karanlığı, Görüldü bir vücudun yerinde sallandığı... Uzakta kaybolurken hızla koşan adımlar, Kucakladı kanlı bir vücudu kaldırımlar... Bir kurşunla yerlere yıkılan bir serseri Kazıyor tekmeliyor ayaklarıyla yeri... Gemi halatı gibi kolları geriliyor; Vücudu yılan gibi kıvrılıp seriliyor... Ölümün korkusudur şimdi beynini yakan. Bir ıstırap nehridir ağzından dökülen kan. Gözleri deli gibi fırlamış çanağından; Yaşlar yuvarlanıyor ateşli yanağından... Dalga dalga kan olmuş mor çiçekli mintanı, Göğüsünü parçalayıp çıkmak istiyor canı... Istırap korku hüzün gözlerinde birikmiş, Sönük nazarlarını sabit bir yere dikmiş. O gözler bazan her şey bazan da buzlu bir cam... Renksiz dudaklarını araladı: –Ah anam!.. Acı bir hırıltıyla parçalandı gırtlağı; Ecel çözdü hayatla arasındaki bağı. Çenesi yana düştü gözünün feri söndü, Vücudundaki en son hayat eseri söndü... Halbuki bir zamanlar bu da kabadayı imiş, Bu da adam öldürmüş bu da canlara kıymış; Günahının tokadı onu da yere serdi: Kuduz köpek gibi sokaklarda geberdi...