Öksüz Kız Masalı

-Hocam Ali Canip Beğe'ye- Ufuklarda yaralı bir göğüs kanıyor, Ovalarda kızıl kumlar dalgalanıyor; Rüzgârlara haykırırken yalçın kayalar; Uğulduyor nihayetsiz, engin yaylalar.. Bu kış günü bir öksüz kız elde bakracı, Merhametsiz rüzgârlarla dağılmış saçı Su almağa gidiyordu... Sırtı çıplaktı; Karanlıkta artan soğuk sırtını yaktı... Şişirmişti karlar küçük ayaklarını, Esen rüzgâr dondurmuştu kulaklarını. Zavallının karnı açtı, gözü yaşlıydı. Düşe kalka gidiyordu, çok telaşlıydı. Bir kasırga koptu birden, kızı ağlattı, Güzel, narin vücudunu yerlere attı... Yukardaki saraydan gördü bunu ay, Gözlerine zindan oldu birden bu saray... –Soğuk kızın gül yüzünü kavuruyordu– "Ay", bir anne gibi tatlı sesiyle sordu: Çıldırdın mı kız? Niçin yapyalnız Çıktın dışarı? Görmedin mi sen? Dışarda esen Deli rüzgârı? Öksüz kız bu tatlı sesle önce ürperdi Lâkin sonra sakinleşti ve cevap verdi: Ay, sorma benden, Bilmiyorum ben Bu nasıl şeydir... Yalnız derdim çok, Bir sevincim yok, Anam üveydir... Hıçkırıklar kesti kızın ince sesini, Zaten "Ay" da anlamıştı neticesini, Onun için ısrar edip sormadı fazla; Ve titredi kalbi acı bir ihtizâzla, Gözlerinden yere billûr yaşları indi... Bir çalının içerisine girdi kız şimdi. Lakin birden "Ay"ın sesi sarstı kumsalı: "–Kucağında bir inci var, ben ona, çalı!.." "Hazırladım atlas çadır, ipekli sedir," "Hadi çalı, öksüz kızı al bana getir!.." Birdenbire bir silkindi, çalı at oldu, Dikenleri ona ipek bir kanat oldu; Yavaş yavaş yükseldi, gökler alçaldı, "Ay", bu kızı bakracıyla yanına aldı... İşte o günden beridir "Ay"ın çehresi değişir, Kızın değişen haliyle... Ay bu kızın hayaliyle Bazan parlar, bazan söner, Âdeta şaşkına döner. Kız bazan girer otağa; Başlar halı dokumağa, "Ay"ın yüzünü o zaman Hasretle sarar bir duman, Bir hilâl olur yeisle; Gittikçe artan bir sesle Beyaz çehresi kirlenir... Bazan kızın keyfi coşar: Bakraçla göle koşar Ve Ayın çektiği çile Biter... Coşkun bir sevinçle Gülen yüzü bedirlenir... Gökte büyük bir "Dev" vardır, Her zaman "Ay"ı kıskanır: Güzel kız ondadır diye; Kavga eder bir düziye Öksüz kızı kapmak için, Ve kendisi için için Kızın aşkına taliptir. Yirmi beş gün Ay galiptir, Yüzü parlar süzgün süzgün Lakin heyhat, ayda üç gün Bu "Dev" galip gelir "Ay"a, Ay da başlar ağlamaya Hıçkırıklarla boğulur, Yüzü yaşlarla sararır, Sonra kararır, kararır, Tam üç gün görünmez olur... (Hayat, 24.3.1927)