Kümeste Sabah

-Vâlâ Nureddin Beğe- Gün, parlayıp derinden, Kümesin üzerinden Gökyüzünün daldığı Boğucu karanlığı Dağıttı nefes, nefes... Önce uyandı kümes. Öttü kızıl bir horoz, Çırpındılar toprak, toz Dağıtarak tavuklar... Şu tarafta uyuklar Bir iki tembel hindi; Beri yanda gerindi Bizim çoban köpeği... İki üç su ördeği, Koşuştular ileri; Su birikintileri Bu hücumla bulandı... Karanlığın yasından Kurtuldu kümes artık. Hafif bir kargaşalık Bu tarafta belirdi: Elinde yemler girdi Çiftçi kadın bahçeye, Bağırdı: Geh! Geh! diye... Düşük ve kirli beyaz Kanadiyle birkaç kaz Yerleri süpürüyor... Ne saf hayat sürüyor, Burada yaşayanlar; Bu kaygısız hayvanlar...