İlk Beyaz Saç

İnmiş sırtıma ömrün, İnsafsız bir kırbacı. Gördüm başımda bugün: Beyazlaşan ilk saçı. Şimdi bana hoş gelen Bürümüş gibi aklar Yarın öbürgün birden Bire çoğalacaklar. Beni okşa, sar diye Bana yalvaran çiçek, O gün ihtiyar diye Başını çevirecek... Fakat bu bir teamül Kâinat kadar eski... Boş yere üzül Dünya buna değmez ki... Biraz kalender olmak: İşte hayatın ilmi. Âlemde heder olmak Pek tabiî değil mi?.. Elbet ihtiyarlayıp Toprağa döneceğiz Biz bir günde parlayıp Bir günde söneceğiz. 1926 (Çağlayan30, 1.3.1926) 30 Sa­mi N. Özer­dim’in bib­li­yog­raf­ya­sın­da bu şi­ir Ser­ve­ti­fü­nun’da ya­yım­lan­mış ola­rak geç­mek­te­dir: c.LX, sa­yı 1567/102, 28.10.1926.